قسمت دوم ـ الزام شوهر به بذل مدت: در قانون مدنی و قوانین جاری، حکمی مبنی بر الزام شوهر به بذل مدت وجود ندارد.
اما به نظر میرسد میتوان با استفاده از وحدت ملاک ماده 1130 قانون مدنی که بیان میدارد:”در صورتی که دوام زوجیت موجب عسر و حرج زوجه باشد، وی میتواند به حاکم شرع مراجعه و تقاضای طلاق کند، چنانچه عسرو حرج مذکور در محکمه ثابت شود، دادگاه میتواند زوج را اجبار به طلاق نماید و در صورتی که اجبار میسر نباشد زوجه به اذن حاکم شرع طلاق داده میشود.”
اگر ازدواج موقت برای مدت طولانی منعقد شده باشد، مثلا شوهر به بیش از پنج سال حبس محکومیت پیدا کند یا آنکه مدت ازدواج موقت پنجاه سال باشد و پس از مدت دو سال از ازدواج موقت، مرد، ترک زندگی زناشوئینموده و دو سال است که مراجعت نکرده است و مخصوصا زن هم از نظر سنی جوان باشد و یا آنکه مرد دارای سوء رفتار باشد و موجبات آزار زن گردد که تحمل آن برای وی دشوار و همراه با مشقت باشد در چنین فرضهایی عدمتعیین تکلیف رابطه زوجیت که زن متقاضی خاتمه آن باشد موجب ورود ضرر به زن محسوب میگرددو منطقی است که زن بتواند الزام شوهر را به بذل مدت از دادگاه تقاضا نماید و چنانچه به مرد دسترسی نیابد و نشود وی را ملزم بهبذل مدت نمود حاکم شرع از جانب مرد بقیه مدت را به زن بذل مینماید.
