بند اول ـ زنای با زن شوهردار:
ماده 1054 قانون مدنی: “زنای با زن شوهردار یا زنی که در عده رجعیه است موجب حرمت ابدی است.”
بدوا از این ماده نتیجه میگیریم:
1- اگر مرد با زن که شوهر دارد و در عقد موقت اوست زنا نماید، موجب حرمت ابدی است و پس از انقضای مدت یا بذل مدت، ازدواج زن زناکار که شوهر داشته، مرد زانی هیچ وقت نمیتواند این زن را به عقد موقت خوددرآورد.
2- در هنگام عمل زنا فرق نمیکند که مرد زنا کار علم داشته که زانیه در عقد موقت مرد دیگر است و شوهر دارد یا نه.
3- فرق نمیکند که زن مذبور که زنا داده، آیا با شوهر خود که در ازدواج موقت اوست نزدیکی کرده باشد یا نه.
4- فرق نمیکند که زن مذبور که در عقد موقت دیگری است با علم به حرمت، زنا داده باشد یا آن که به اشتباه به تصور آن که زانی شوهر وی است و یا به اکراه که مجبور به دادن زنا شده است.
در تمام موارد بالا چنانچه مرد با چنین زنی، زنا نماید پس از انحلال ازدواج موقت زن از شوهرش، به لحاظ انقضای مدت یا بذل مدت یا فوت شوهر، مرد زانی هیچ وقت نمیتواند با این زن ازدواج موقت نماید زیرا عمل زنایوی موجب حرمت ابدی است.110
بند دوم ـ زنای با زنی که در عده رجعیه است:
نتیجه ثانوی از ماده 1054 قانون مدنی چنین است:
1- اگر مردی با زنی که از شوهر خود طلاق گرفته اما هنوز در عده است و نوع طلاق، رجعی است، به لحاظ آن که هنوز عده زن تمام نشده و در حکم زن همان شوهر محسوب میگردد و قبل از تمام شدن مدت عده،شوهرش حق رجوع به وی را دارد و نیز چنانچه در مدت عده رجعی، اگر شوهرش که از وی طلاق گرفته فوت نماید، زن از آن مرد ارث میبرد لذا اگر مردی با چنین زنی که در عده رجعی است زنا نماید، پس از تمام شدن عده،دیگر نمیتواند این زن را به عقد موقت خود درآورد، زیرا به موجب نص ماده 1054 قانون مدنی، زنای با زنی که در عده رجعیه است موجب حرمت ابدی است.
2- نظر به اینکه ماده 1054 قانون مدنی، فقط زنای با زنی که در عده رجعیه است را موجب حرمت ابدی دانسته است، از مفهوم مخالف آن استفاده میشود که اگر زنی در عده طلاق بائن، یا در عده وفات، یا در عده شبهه، یا درعده ازدواج موقت و یا در عده فسخ نکاح باشد و مرد با وی زنا نماید، این عمل موجب حرمت ابدی برایشان محسوب نمیشود و پس از تمام شدن عده موارد مذکور، مرد زانی میتواند، زن زانیه را به ازدواج موقت خود دربیاورد.111
3- با استفاده از ماده مورد بحث، اگر زنی شوهر نداشته باشد و