فصل سوم ـ قابلیت صحی برای ازدواج (قابلیت جسمی و بلوغ)
قابلیت صحی برای ازدواج، استعداد فیزیکی برای امر زناشوئی که با آن استعداد زوج یا زوجه مصون از خطرات و عوارض ناشی از مقاربت باشند74 و به عبارت دیگر منظور از قابلیت صحی برای ازدواج، دارا بودن استعدادجسمانی هر یک از زن و شوهر آینده، برای روابط جنسی و عواقب مترتبه بر آن میباشد. قانون مدنی یکی از شرایط نکاح را قابلیت صحی برای زوجین قرار داده است تا موجب اختلال سلامتی آنان نشود، زیرا نزدیکی کسی کهقابلیت صحی ندارد موجب بیماری جسمی و عصبی او میگردد و چنانچه زن باشد ممکن است دچار وضع حمل غیر عادی شود.75
ماده 1041 قانون مدنی “عقد نکاح دختر قبل از رسیدن به سن 13 سال تمام شمسی و پسر قبل از رسیدن به سن 15 سال تمام شمسی منوط است به اذن ولی به شرط رعایت مصلحت یا تشخیص دادگاه صالح.”
ماده فوق اختصاصی به عقد دائم ندارد بلکه شامل هر دو نوع ازدواج دائم و ازدواج موقت میشود.
در ماده 1041 سابق )اصلاحی مصوب 1370/8/14 (بجای تعیین سن از کلمه بلوغ استفاده شده بود و بلوغ در اصطلاح فقهی عبارت است از رسیدن به سنی که غریزه جنسی در آن به حد کافی رشد کرده و شخص آماده تولیدمثل میگردد76 و به موجب تبصره 1 ماده 1210 قانون مدنی “سن بلوغ در پسر پانزده سال تمام قمری و در دختر نه سال تمام قمری است.”
